Wat zeggen onze bezoekers?
collage3

Feestelijk concert is belofte voor toekomst

De stichting Westvest 90 weet niet alleen (klassieke) muziekliefhebbers aan zich te binden.  Musici van naam en faam – de sterren van nu – kiezen naast de grote concertzalen ook voor de kerk in Schiedam. Die staat bekend om de goede akoestiek en professionele faciliteiten, maar het zijn de kleinschaligheid en intieme sfeer die hun optredens extra glans geven. Daardoor lukt het al ruim 20 jaar om op niveau een veelzijdig, up to date en verrassend programma te bieden.

Bij de samenstelling daarvan blijft een traditie recht overeind. Eenmaal per jaar is het podium voor aanstormende talenten: de laureaten van het Prinses Christina Concours.

De drie solisten van het concert op zondagmiddag 20 november, hebben ondanks hun jonge leeftijd hun sporen op muziekgebied al ruimschoots verdiend. Zowel Lieuwe Miedema (13 jaar; klassiek gitaar) als Liesl Sleurs (15 jaar: sopraan saxofoon) en Luna van Leeuwen (19 jaar; viool) wonnen diverse prijzen en studeren bij de besten op hun vakgebied. Hoe verschillend van instrument en repertoire ook; ze delen alle drie een passie voor muziek, gedrevenheid en discipline om hun talenten verder te ontwikkelen en aandacht voor en plezier in elkaars prestaties.

Al van tevoren hadden ze alle drie een repertoire uitgezocht dat hun instrument, eigen muzikale voorkeur en professioneel niveau tot hun recht deed komen met in het achterhoofd ook de wensen van het publiek. Dat leverde een afwisselend programma op met werk van Astor Piazzolla en George Gershwin tot Heitor Villa-Lobos en Beethoven.

Een bijzondere bijdrage leverden ook Dorenda Notermans en Andrea Vasi die op de piano de begeleiding verzorgden. Alle twee bekend in binnen- en buitenland; maar uiterst bescheiden op de achtergrond. Ze wilden ‘de jonge talenten laten shinen’. Dat leverde bij elkaar een stralend, feestelijk concert op vol belofte voor de toekomst.

HS

Trio 258

TRIO 258 betovert Westvest publiek

Niet alleen de muziek zette de toon tijdens het concert van TRIO 258 op 4 november in de Westvestkerk. De musici gaven telkens een persoonlijke, bijna ontwapenende toelichting op de door hen gekozen interpretatie van de geprogrammeerde drie werken. Dat leverde een intieme sfeer en een bijzondere interactie met het publiek op. Daardoor kon de bevlogen uitvoering door TRIO 258 – dat inmiddels een indrukwekkende reputatie heeft opgebouwd in binnen- en buitenland – vrijwel letterlijk tot onder de huid kruipen.

 

TRIO 258 is vernoemd naar de vaste repetitieruimte, al vanaf 2015 op de Keizersgracht in Amsterdam. Op die vertrouwde plek werkten pianiste Lestari Scholtes, violist Eduardo Paredes Crespo en cellist Leonard Besseling aan de ontwikkeling van een eigen geluid en klankkleur. Dat leverde vrijdagavond een hechte uitvoering op van een pianotrio van Ludwig van Beethoven. Los van de uitmuntende techniek van de musici gaf de symbiose tussen viool cello en piano een groot extra.

 

‘Space Jump’, een werk van de Turkse componist Fazil Say, was ook voor de toehoorders een sprong in de ruimte. Dit muziekstuk is geïnspireerd op een vrije val in 2012 vanuit de ruimte door Felix Baumgartner, waarbij hij door de geluidsbarrière ging. Pianiste Lestari Scholtes waarschuwde al van tevoren: ‘Zijn stress en spanning op dat moment klinken door in de muziek. Het lijkt uit de hand te lopen, maar wij houden het in bedwang’.

 

De inhoud van het pianotrio van Dmitri Shostakovich was bijna 80 jaar na dato nog altijd actueel. Veelzeggend en tastbaar, na een uitvoering die je in je ziel raakte, waren de lange stilte en gezamenlijke ontroering van musici en de aanwezigen in de kerk.

 

TRIO 258 brengt begin volgend jaar zijn debuutcd uit met werken van Rachmaninov. Op de site van Stichting Westvest zullen wij dat melden. En voor de liefhebber; op YouTube is de uitvoering door de drie musici terug te vinden van ‘Space Jump’, onder meer in een uitzending van Podium Witteman.

HS

Thomas-Beijer-Sabine-Rovers2

Thomas Beijer biedt Concertgebouw-ervaring in Westvest90

Alle bestanddelen waren aanwezig, afgelopen vrijdag in Westvest90: Nederlands meest vooraanstaande pianist, een Steinway-vleugel die – volgens zijn bespeler – tot de beste van ons land behoort, écht pianorepertoire en een publiek dat ademloos luisterde naar de muziek. Dat zou je een echte Concertgebouw-ervaring kunnen noemen. Toch was het een recital ‘om de hoek’, in Westvest90, dat aan al deze kwalificaties voldeed.

 

Thomas Beijer speelde een prachtig programma met stukken voor piano solo van Schubert en Chopin naast goed behapbaar moderner repertoire van de Falla en Escher. Bij het openingswerk Six Moments Musicaux van Schubert beloofde de solist een uitvoering ‘waarin de sneeuwlandschappen van Winterreise nooit ver weg zijn’. Aan het eind, nadat de laatste tonen van het allegretto hadden geklonken, viel er vóór het applaus een lange stilte. Meer nog dan met applaus kan een publiek door even stil te blijven laten horen hoe betrokken het is bij een uitvoering.

Voor en na de pauze klonken er suites voor piano, van Manuel de Falla uit de jaren ’20 van de vorige eeuw en van Rudolf Escher uit 1944. Escher, vooral bij musici geliefd, was al net zo’n breed georiënteerd kunstenaar als Thomas Beijer. Hij componeerde, dichtte, schreef essays en correspondeerde over kunst met zijn oom, de kunstenaar Maurits Escher.   

Met de razend moeilijke Sonate nr. 3 in b klein van Chopin besloot Thomas Beijer zijn recital. Hij wist uitstekend raad met de overdaad aan thema’s en sferen in het stuk dat in 1844 door de critici als te weinig gefocust werd beoordeeld. Beijer is achter de vleugel geen ‘zwoeger’. Hij brengt de muziek die al in de piano lijkt te zitten met beheerste motoriek via zijn vingers tot klinken.

Thomas Beijer werd eerder dit jaar onderscheiden met de Nederlandse Muziekprijs. Zijn talent komt tot zijn recht in gerenommeerde concertzalen in Nederland en daarbuiten. Dit seizoen speelt hij verschillende malen in het Amsterdamse Concertgebouw, dat hem tot ‘spotlight-artiest’ heeft benoemd. Gelukkig kon het publiek in Schiedam dat talent vlakbij huis ervaren, in wat je een heuse Concertgebouw-ervaring kunt noemen.

FvdA

Het Matangi Quartet in Westvest90

Het Matangi Quartet trad afgelopen vrijdag op in Westvest90 en opende daarmee het nieuwe concertseizoen in de Schiedamse concertkerk. Wie wil weten hoe de vier musici klinken, kan hun eminente spel horen op de ruim vijftien cd’s die ze sinds 1999 maakten. Knappe technici van gerenommeerde platenlabels hebben hun uiterste best gedaan het geluid van het kwartet in hoogste kwaliteit vast te leggen.Maar toch, de kans het kwartet live te horen mag je je als muziekliefhebber niet laten ontgaan. Het concert in Westvest90 bewees weer eens hoe veel meer muzikaal plezier het geeft als er live gespeeld wordt. Je beleeft de klank in een riante akoestiek, je hoort de adem van de musici en je ziet hoe ze op elkaar reageren, met eigen soloruimte en zorgvuldig samenspel.

 

Het programma van het Matangi Quartet was een ode aan muzikale ‘outcasts’, drie Sovjet-Russische componisten wier werk door het regime te modern of te ‘westers’ werd gevonden. Het programma opende met Alfred Schnittkes derde strijkkwartet, een avontuurlijk spel tussen harmonische klanken en bijna korzelige streken van de strijkstokken waarmee hij die harmonie te lijf ging.

De verschrikkingen van oorlog en fascisme werden door de Rus Dmitri Shostakovich verklankt in zijn Strijkkwartet no. 8 in C klein. Het middendeel verwijst met het indringende, steeds terugkerende thema naar het celloconcert dat Shostakovich vele jaren eerder componeerde.

Actueler dan de leden van het kwartet – en de programmacommissie van Westvest90 – hadden kunnen vermoeden, was de programmering van het eerste strijkkwartet van de Oekraïense componist Valentin Silvestrov. Sinds het begin van de oorlog vormt zijn muziek wereldwijd een stem van de bevolking in verzet tegen het Russische geweld. Silvestrov is een oude bekende van het Matangi Quartet, dat hem in 2017 naar Nederland haalde voor het eigen festival (Un)heard Music.

Geholpen door een korte toelichting van primarius Maria-Paula Majoor – ook dat vind je nooit op een cd – genoot het publiek van het stuk dat ruimte liet voor improvisatie van de musici, zodat het bij elke uitvoering anders klinkt. Luisteren naar de muziek, kijken naar hoe de musici op elkaar reageerden, dat maakte de live-ervaring compleet.

Natuurlijk is er de cd ‘Outcast’, die vrijwel het complete programma van afgelopen vrijdag bevat. Verschillende bezoekers kochten na afloop een exemplaar, op verzoek voorzien van de handtekeningen van de Matangi-musici. Ze kunnen zo terugluisteren wat er gespeeld werd afgelopen vrijdag. Maar nog veel belangrijker: ze waren er zelf bij.

FvdA